இந்திய கிறிஸ்தவ திருச்சபை சரிதை: (1முதல் 21ம் நூற்றாண்டுவரை) தொகுதி-11 பகுதி-01

11. பிற ரோமன் கத்தோலிக்க பணிகள்
1.முதல் அப்போஸ்தல பிரதி குரு(அப்போஸ்தலிக் முதல் விகார்கள்)

ஒரு அப்போஸ்தலிக் விகாரியேட் என்பது மிஷனரி பகுதிகளில் உள்ள ஒரு வகையான சர்ச் அதிகார வரம்பு, பொதுவாக இது தற்காலிக இயல்புடையது, இது சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு நீடிக்கக்கூடியது. அப்போஸ்தலிக்க மறைமாவட்டம் அப்போஸ்தலிக்க மாகாணத்தின் அங்கமாகும். இது பிராந்திய அதிகார வரம்பின் வடிவமாகும். சீர்திருத்தத்திற்குப் பிறகு சிதறடிக்கப்பட்ட கத்தோலிக்கர்களை ஒருங்கிணைக்க ஜெர்மனியின் அப்போஸ்தலிக்க விகாரியேட் குவைத்தின் அப்போஸ்தலிக் விகாரியேட், போஸ்னியாவின் அப்போஸ்தலிக்க விகாரியேட் ஆகியவை உருவாக்கப்பட்டன. டோம் மேடியஸ் டி ஒலிவேரா சேவியர், கோவா மற்றும் டாமன் மறை மாவட்டத்திற்கு அப்போஸ்தலிக்க நிர்வாகியாகத் தலைமை தாங்கிய முதல் கோவாவாசி ஆவார். 1668ல் பிராமண வம்சாவளியைச் சேர்ந்த கஸ்டோடியஸ் டி பின்ஹோ, கோவா விகார் அப்போஸ்தலிக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1835ம் ஆண்டு கோவாவில் போர்த்துகீசிய அரசாங்கம் ஓரடோரியன்களை அடக்கியது, மீதமுள்ள ஓரடோரியன்களில் சிலர் இலங்கையில் விகார்களாகவும், அப்போஸ் தலிக்கராகவும் நியமிக்கப்பட்டனர் என்று தெரிகிறது. மார் மேத்யூ மாகில் கோட்டயத்தின் (சங்கனாச்சேரி) முதல் பூர்வீக விகார் அப்போஸ்தலிக் ஆவார். தென்னிந்தியாவின் முதல் அப்போஸ்தலிக் விகார் பிஷப் போனண்ட் ஆவார், இவர் செப்.1, 1836ல் பாண்டிச்சேரியின் விகாரியேட் அப்போஸ்தலிக்காக நியமிக்கப்பட்டார் என்று இந்தியாவில் உள்ள அப்போஸ்தலிக் நன்சியேச்சர் கூறுகிறது. இந்த விகாரியேட் பின்னர் பாண்டிச்சேரி மற்றும் கடலூர் மறை மாவட்டமாக மாறியது.

அப்போஸ்தலிக் விகார்களின் அதிகாரம்.

1. அப்போஸ்தலிக் விகார்கள் ஒரு பெயரளவு பிஷப்பாக இருக்கின்றனர். அதாவது பிஷப் பட்டத்தை வைத்திருந்தும் ஒரு பாரம்பரிய மறைமாவட்டத்தை நிர்வகிப்ப தில்லை. ஆனால் அவர்கள் ஹோலி ‘ஸீ’க்கு (வத்திக்கான்) நேரடியாகப் பொறுப்பாவார். அவர்கள் உள்ளுர் திருச்சபையின் நிலையை ரோம் நகருக்கு தெரியப்படுத்தி, போப்பிடமிருந்து அறிவுறுத்தல்களைப் பெறுகிறார்கள்.
2. முதல் விகார் தேவாலயத்தின் கட்டமைப்பை நிறுவுகிறார். புதிய திருச்சபைகள் மற்றும் மறைமாவட்டங்களை மேற்பார்வை செய்கிறார். புதிய பகுதிகளில், கலாச்சார வேறுபாடுகளைக் கையாள்வது, சமூகங்களை ஒருங்கிணைப்பது, மோதல்களைத் தீர்ப்பது போன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கின்றார். விசுவாசத்தை ஊக்குவித்தல் முக்கிய பணி, இது பெரும்பாலும் பிரசங்கம், கற்பித்தல் மற்றும் புதிய தேவாலயங்கள் அல்லது மிஷன்களை நிறுவுதல் மூலம், கத்தோலிக்க நம்பிக்கையை மறைமாவட்டத்திற்குள் பரப்புவதாகும்.
3. அப்போஸ்தலிக் விகார்கள், விசுவாசிகளின் ஆன்மீக நல்வாழ்வுக்கும், நற்செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதற்கும், ஞானஸ்நானம் மற்றும் நற்கருணை போன்ற சடங்குகளை செய்வதற்கும், ஆன்மீக வழிகாட்டுதலை வழங்குவதற்கும் பொறுப்பு ஆவார்கள். வளரும் திருச்சபைக்கு சேவை செய்ய, உள்ளுர் மதகுருமார்களை உருவாக்கி, குருமார்-குழுவை ஒருங்கிணைப்பதும் இவர்க ளுடைய பணி.
4. சமூகத்திற்கு சேவை செய்வதற்காக பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் போன்ற நிறுவனங்களை ஏற்ப்படுத்துவதும் அப்போஸ்தலிக்க விகார்களின் பணியாகும்.
5. பல்சமய உரையாடலில் ஈடுபடுவதும் இவர்களுடைய முக்கியமான பணியாகும். உள்ளுர் தலைவர்கள் மற்றும் சமூகங்களுடன் உறவுகளை உருவாக்க அவர்கள் பணியாற்றுகிறார்கள். உதாரணமாக, கோட்டயத்தின் அப்போஸ்தலிக் விகாரரான பிஷப் மேட்டியோ மாகில், சிரோ-மலபார் கத்தோலிக்க திருச்சபைக்குள் ஒற்றுமை மற்றும் மதகுருமார் உருவாக்கத்தை வளர்ப்பதில் செய்த பணிக்காக அங்கீகரிக்கப் படுகிறார். கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சமூக நலனுக்கான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கன்னி மேரியின் வருகை சகோதரிகள் அமைப்பையும் அவர் நிறுவினார்.
6. மிக முக்கியமாக, மறைமாவட்டத்தை ஒரு குடியிருப்பு பிஷப்புடன் கூடிய மறைமாவட்டத்தின் நிலைக்கு உயர்த்துவதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குவது அப்போஸ்தலிக்க விகாரின் முக்கிய பணியாக இருந்தது.

அப்போஸ்தலிக் விகார்களின் சவால்கள்.

1. போர்த்துகீசிய மதக்கொள்கைகள், தென்னிந்தியாவில் அப்போஸ்தலிக்க விகார்களுக்கும் கத்தோலிக்க சமூகத்துக்கும் இடையே பெரும் சவால்களை உருவாக்கியது. லத்தீன் மயமாக்கல் மற்றும் பட்ரோடோ அமைப்பில் கவனம் செலுத்திய போர்த்துகீசியர்கள், அப்போஸ்தலிக்க விகாருடன் அடிக்கடி மோதினர்.
2. வறுமை, மற்றும் சமூக நீதி கவலைகள் போன்ற தங்கள் சிக்கலான சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க பெரும்பாலும் பாதிரியார்கள் பொறுப்பாகிறார்கள்.
3. சில பிராந்தியங்களில் மதச்சார்பின்மை அதிகரித்து மதசார்பு குறைந்து வரும் நிலையில், குறைந்துவரும் உறுப்பினர் எண்ணிக்கை மற்றும் மாறிவரும் பொருளாதார நிலைமைகள் நடுவில் திருச்சபையின் நிதி நிலையை பலப்படுத்துவதும் இவர்களுக்கு ஒரு தொடர்-சவால் ஆகும்.

இந்திய கிறிஸ்தவ திருச்சபை வரலாறு தொடரும்...

---

Author: Dr. Mrs. Salomi Manohar
Asst. Professor Rtd., (Pope’s College, Sawyerpuram) Thiruvanmiyur, Chennai. South India