இந்திய கிறிஸ்தவ திருச்சபை சரிதை: (1முதல் 21ம் நூற்றாண்டுவரை) தொகுதி-9 பகுதி-6

9. இந்திய கிறிஸ்தவம் - 17ம் நூற்றாண்டு:
6. எழுத்துப்பணி மற்றும் மிஷன் பணிகள்:

எழுத்துப்பணி: இந்தியாவிற்கு வந்த இத்தாலிய ஜேசுவைட் மிஷனரி ராபர்டோ டி நோபிலி, தமிழ் மற்றும் லத்தீன் மொழி களில் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராக இருந்தார். தமிழ் இலக்கியத் திற்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை செய்த ஒரு கிறிஸ்தவ மதகுரு நோபிலி ஆவார். மேலும், தமிழ் மொழியைக் கற்றுக்கொண்டு, அதன் மூலம் கிறிஸ்தவ மத கொள்கைகளையும் பரப்பினார். குறிப்பாக, தனது மத பரப்பு பணிக்காக மத நூல்கள் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகளில் உள்ள சொற்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்னோடியாக இருந்தார்.

தமிழ் சொற்களின் பயன்பாடு: கோவில் (தேவாலயம்), அருள் (அருள்), பிரசாதம் (பிரசாதம்), குரு (பூசாரி), வேதம் (வேதம்), பூசை (பூசை) போன்ற பல தமிழ் சொற்களை கிறிஸ்தவ வழிபாட்டு முறைகளில் அறிமுகப்படுத்தினார். இந்திய பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மரபுகளுக்கு ஏற்ப கிறிஸ்தவத்தை தமிழ் பார்வையாளர்களுக்கு விளக்குவதையே அவரது எழுத்துக்கள் நோக்க மாகக் கொண்டிருந்தன.

உரைநடை இலக்கியம்: நோபிலி, தமிழ் உரைநடை இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தார். அவர் பல உரைநடை நூல்களை, குறிப்பாக கிறிஸ்தவம் பற்றிய உரைநடை நூல்களை தமிழில் எழுதினார். அவற்றில் ‘கிறிஸ்தவ வேதோபதேசம்’ ‘ஞானோபதேசம்’ (கேட்டிகிசம்) போன்ற நூல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. அவரது குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளில் ஒன்று தமிழ் கிறிஸ்தவ இறையியல் மற்றும் தத்துவ ஆராய்ச்சியான ~நித்திய சீவன சல்லாபம்| எனப்படும் நித்திய ஜீவன் பற்றிய உரையாடல். சுமார் 40 புத்தகங்களை எழுதியுள்ள டி நோபிலி தமிழ் உரைநடையின் முன்னோடியாக கருதப்படுகிறார்.

மொழிபெயர்ப்பு: திருக்குறள், திருவாசகம், நாலடியார் போன்ற தமிழ் நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

தன்நிலை விளக்கம்: சமய மற்றும் சமுதாய பிரிவினை மற்றும் பிளவு குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளான நோபிலி, தனது சர்ச்சைக்குரிய மிஷனரி (மதபரப்பு) அணுகுமுறைகளைப் பாதுகாக்க, தனக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு விளக்கம் அளிக்கும் ‘ரெஸ்பான்சியோ’ (முதல் மன்னிப்பு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) போன்ற ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதினார் பிற்கால ஆண்டுகளின் மிஷன்-பணிகள்: தொடர்ச்சியான எதிர்ப்புகளின் மத்தியில், அவரது அணுகு முறைகளுக்கு அங்கீகாரத்தைப் பெற செய்யப்பட்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியில் முடிந்தன. கி.பி.1623முதல் கி.பி.1647 வரையில் நோபிலிலின் போராட்டம் அதிகரித்தபோதிலும், ஜேசுயிட் செயல்பாட்டு மையங்களிலிருந்து அதிக கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படவே, நோபிலி தனிமைப் படுத்தப்பட்டார்; சில பகுதிகளில் நோபிலியின் ஊழியம் தடைசெய்யப்பட்டது.

கி.பி.17ம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியைவிட இரண்டாம் பாதியில் மதுரை மிஷனின் வரலாற்றிற்கான சான்றுகள் குறைவாகவே உள்ளன. விமர்சன ரீதியாக பார்த்தால், ஆய்வுகள் மிகக்குறைவாகவே செய்யப்பட்டுள்ளன. மட்டுமல்ல, கிறிஸ்தவ பக்தி சூழ்நிலை முற்றிலும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ஜேசுயிட் ஒழுங்கில், ஒரு வேட்பாளர் கூட இல்லாத நிலையில் கி.பி. 1773ல்; அது கலைக்கப் பட்டது, குருத்துவம், மத தந்தையர்களால் முன்வைக்கப்பட்டது. கி.பி. 16ம் நூற்றாண்டில் மதம் மாற்றப்பட்ட பீட்டர் லூயிஸ் (பிராமணர்), இயேசுவின் சங்கத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டார் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அவருக்குப் பிறகு கி.பி. 19ம் நூற்றாண்டு வரை வேறெவரும் சேர்க்கப்படவில்லை. இந்தியாவில் பாரம்பரிய குருத்துவத்திற்கு பிரம்மச்சாரி வாழ்க்கை ஒரு பெரிய தடைக்கல் எனலாம். ஏனெனில் இந்தியர்கள் பொதுவாக இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொள்வார்கள். ஜேசுயிட்கள் தென்னிந்தியாவை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது, அவர்களின் இடத்தைப் பிடிக்க நன்கு பயிற்சி பெற்ற இந்திய பாதிரியார்களின் குழு இல்லை.

டி நோபிலியின் மரணம்: மோதல்கள் மற்றும் போர்த்துகீசியப் போர்கள் காரணமாக, டி நோபிலி மதுரையிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டு இலங்கையின் யாழ்ப்பாணத்திற்கும், பின்னர் மைலாப்பூருக்கும் மாற்றப்பட்டார். அவர் தனது கடைசி எட்டு ஆண்டுகளை அங்கேயே கழித்தார். கடுமையான சைவ உணவு உட்பட தனது கடுமையான வாழ்க்கை முறையை முடிவு வரை பராமரித்தார். ஆரம்பத்தில் வெற்றி இருந்தபோதிலும், ஜேசுயிட் வரிசையில் ஓரங்கட்டப்பட்ட ஒரு நபராக இருந்த நோபிலி, உடல் நிலை குன்றி, பார்வையற்றவராக, மிகுந்த வறுமையில் கி.பி. 1657 ஜனவரி 16ம் நாள் தனது 79 வயதில் மைலாப்பூரில் இறந்தார். இந்து மற்றும் கிறிஸ்தவ மதங்களுக்கிடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கும் வகையில், குறிப்பிடத்தகுந்த பல மதமாற்றங்களை ஊக்குவித்த டி நோபிலியின் முயற்சிகள், போற்றுதலுக்கும் தூற்றுதலுக்கும் வழிவகுத்தன. கி.பி. 17ம் நூற்றாண்டின் இந்தியாவில் கிறிஸ்தவ மிஷன்களின் பரந்த சூழலிலும், ஜேசுயிட் ஒழுங்கிற்குள்ளும், கலாச்சார உத்திகளின் வளர்ச்சியிலும் நோபிலி பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார் என்றால், அது மிகையல்ல.

இந்திய கிறிஸ்தவ திருச்சபை வரலாறு தொடரும்...

---

Author: Dr. Mrs. Salomi Manohar
Asst. Professor Rtd., (Pope’s College, Sawyerpuram) Thiruvanmiyur, Chennai. South India